<รักไซเคิล> Thank you! 3G

posted on 18 Apr 2012 02:42 by kuichaitonkaow in RakCycle directory Cartoon
 
 
 
คนเรามันก็ต้องมีช่วงเวลาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของชีวิตกันใช่มั้ยครับ สำหรับผมแล้วช่วงเวลาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็คงจะเป็นตอนที่ผมไปแข่งทำแอนิเมชั่นละมั๊ง? จริงๆผมก็พูดไว้หลายครั้งในหลายเอนทรี่น่ะนะ ก็เลยอยากจะเล่าสักหน่อย จริงๆมันก็สนุกดีนะครับ ยังกับหนังชีวิตวัยรุ่นเลยล่ะ ...
 
*เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้เป็นเรื่องจริงของผมที่ไม่ปรุงเสริมเติมแต่งแต่อย่างใดนะครับ แล้วก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับไอ่หนังวัยรุ่นไทยด้วยSuckSeedเพราะเรื่องของผมเกิดก่อนที่หนังจะฉายนานโขเลยครับ
 
อารัมภบท
เดือนมิถุนายน 2011 ผมจำได้ว่า ช่วงนั้นผมอยู่ม.5 ราชสีมาวิทยาลัย โรงเรียนชายล้วนรวมคนบ้าในจังหวัดนครราชสีมา  มันเป็นช่วงที่ผมกำลังเหนื่อยหน่ายกับชีวิตม.ปลายมาก ตื่นเช้าขึ้นมา แต่งตัว เรียนๆๆๆ กลับบ้าน แค่นั้นแหละ ไอ่ที่ทำให้มันมีสีสันหน่อยก็ รด. จริงๆมันก็สนุกดีนะ ถ้าไม่นับพวกครูฝึกกับรุ่นพี่บ้าอำนาจ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น  หน้าฝน   ผมเกลียดหน้าฝน  ทำไมน่ะเหรอ? ผมเกลียดเพราะมันว่ามันร้อนชื้นๆทำให้เนื้อตัวของผมต้องเต็มไปด้วยเหงื่อตลอด แถมยังรู้สึกคันตามเนื้อตามตัวอีกด้วย
 
แต่เรื่องที่จะทำให้ผมรู้สึกร้อนไปตามตัวมันเริ่มต่อจากนี้ต่างหาก "แจ๊ค... กูว่ากูจะลงประกวดแอนิเมชั่นระดับประเทศว่ะ มากับกูหน่อยดิ เอาเปล่า?..." คำถามเชิงชักชวนถูกพูดโดย เติร์ก เพื่อนสนิทนิสัยติสส์แตกแหวกแนวเรียนสายศิลป์ห้องบ๊วยที่มักจะทำอะไรเกินตัวแถมยังไม่คิดหน้าคิดหลัง ซึ่งตรงข้ามกับผม ผมน่ะ อยู่ห้องสายวิทย์ห้องคิงด้วยซ้ำ เป็นคนคิดก่อนทำ ทำอะไรทำจริง แต่ถึงกระนั้นผมก็ยังเป็นที่โหล่ของห้องอยู่ดี...  ถามว่าแล้วทำไมถึงมาถามผม? ผมน่ะ จริงๆแล้วก็ทำการ์ตูนมาก่อนหน้านี้นานพอสมควรอยู่นะ เคยตีพิมม์กับเค้าเหมือนกัน! ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแค่หน้าวิจารณ์หน้าเดียวของนิตยสารการ์ตูนซี-คิดส์ก็เท่านั้น แต่ก็ถือว่าได้ตีพิมม์ละนะ     โอเค เข้าเรื่อง พูดตามตรงนะ ตอนแรกผมกะจะตอบว่า ไม่ล่ะ ขอผ่าน ตอนนั้นผมก็คิดแต่ว่า ถ้าเราจับคู่ทำงานกันจริง มันจะไปทำอะไรได้ ก็แค่เด็กอีสานบ้านๆสองคนเท่านั้นแหละ  ต่อให้ไปแข่งจริงๆก็คงจะแพ้เด็กกรุงเทพอยู่ดีแหละว๊า! ดูตามเน็ตสิ พวกเจ๋งๆน่ะมีตั้งเยอะตั้งแยะ เซนต์ฟรังงี้แหละ เซนต์คาเบลียนงี้แหละ แค่ชื่อก็กินขาดเราแล้ว
 
"แล้วกติกาเค้าว่าไงบ้างล่ะ?" ผมถามตามมารยาทเพื่อไม่ให้เสียน้ำใจ "ก็แค่ส่งสตอรี่บอร์ดน่ะ ถ้าผ่านก็จะได้เข้าสู่รอบ25ทีมสุดท้ายของประเทศ..."   เอ๊ะ?  "เฮ้ยๆ เดี๋ยวนะมึง นี่เท่ากับว่าเราต้องแข่งกับเด็กจากทั่วประเทศอ่ะดิ แล้วๆๆๆๆ..." ระหว่างที่ผมกำลังตื่นตระหนกกับเหตุการณ์ที่จะต้องเจอ ไอ่เติร์กก็กำลังเขียนชื่อผมลงไปในแผ่นกระดาษในฐานะสมาชิกคนหนึ่งของ...
 
"ม้านั่งฟิล์ม"
 
"เฮ้ย! ลากกูเข้าไปถามกูยังเนี่ย?" ผมโวยวาย แต่ใจจริงก็อยากลองดูอยู่นะ "กูรู้ว่ามึงต้องตอบตกลง! เอาล่ะ  ในใบมันเขียนว่า สมาชิกมีได้มากสุด3คน งั้นเราเอาพวกมากไว้ก่อนดีกว่า ไปตามหาคนที่3กันเหอะ!"
 
นั่นแหละจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมต้องทรมานทรกรรมไปกว่าครึ่งปี! แต่ว่ามันก็เป็นช่วงเวลาที่สุดยอดที่สุดของช่วงชีวิตม.ปลายของผมที่ผมสามารถเอาไปเล่าบอกกล่าวต่อได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่า "ผมได้ทำตามฝันของผมแล้ว"
 
*ติดตามต่อคราวหน้า (ไม่ติดตามก็จะเล่าต่อ - -)

นางสาวแจ๊ค View my profile